تلفات مکانیکی عبارت است از اتلاف توان ورودی ناشی از اصطکاک و مقاومت مکانیکی بین اجزای داخلی پمپ.
این نشان دهنده تفاوت بین: توان ورودی مکانیکی و توان هیدرولیک مفید تحویلی است
تلفات مکانیکی بیشتر = راندمان کلی پمپ کمتر.
اصطکاک در موارد زیر رخ می دهد:
چرخ دنده و بوش
سوراخ های پیستون و سیلندر
پره ها و حلقه های بادامک
اینها در برابر حرکت مقاومت می کنند و انرژی بیشتری مصرف می کنند.
سطوح صاف و ماشینکاری دقیق این تلفات را به حداقل می رساند.
مقاومت مکانیکی به دلیل افزایش می یابد:
اصطکاک بلبرینگ
ناهماهنگی شفت
بارهای نامتعادل
این منجر به نیازهای گشتاور بالاتر و کاهش راندمان مکانیکی می شود.
تلفات مکانیکی زمانی افزایش می یابد که:
روغن کاری کافی نیست
ویسکوزیته روغن خیلی بالاست
فیلم روغن نمی تواند به درستی تشکیل شود
نتیجه: کشش بیشتر، گرمای بیشتر، سایش سریعتر.
تلفات مکانیکی بالا باعث افزایش مصرف انرژی، تولید گرمای بیش از حد، کاهش طول عمر پمپ، عملکرد هیدرولیکی پایین تر می شود.
بهینه سازی روانکاری، تراز و کیفیت اجزا به طور قابل توجهی تلفات مکانیکی را کاهش می دهد.
